Możliwość komentowania Gdyby ulica Beale umiała mówić została wyłączona Gdy wybierałem się na ten film do kina, to na podstawie przeczytanych wcześniej jego opisów, zakładałem, że będę w stanie ocenić go umiarkowanie pozytywnie na naszym portalu. Ot, sądziłem, że obraz to ten to taka – być może zbyt poprawna polityczna – opowieść o niesprawiedliwie potraktowanym ze względów rasowych młodym człowieku, któremu jego bliscy pomagają oczyścić dobre imię i przywrócić sprawiedliwość. Niestety jednak w miarę oglądania tego filmu moje oczekiwania spotykał coraz większy zawód i ostatecznie doszedłem do wniosku, iż tej produkcji nie możemy dać nawet najniższej z pozytywnych ocen na naszej witrynie, czyli „+1”.
Przede wszystkim, nie do zaakceptowania jest fakt, iż wątek niemoralnego, bo konkubenckiego pożycia dwójki młodych bohaterów jest w tej produkcji bardzo rozbudowany i pokazany tak, by wzbudzał sympatię oraz życzliwość widzów. Dodatkowo krytyka owej niemoralności jest tu pokazana w karykaturalny i mogący rozniecać antychrześcijańskie uczucia sposób. Matka oskarżonego o gwałt czarnego młodzieńca piętnując grzech nierządu jakiego dopuścił się jej syn wraz ze swą ukochaną, powołuje się przy tym na wiarę chrześcijańską, ale jednocześnie wyraża nadzieję, iż poczęte w wyniku owego czynu dziecię zostanie zabite „przez Ducha Świętego”. Ponadto, owa chrześcijańska niewiasta pokazana jest w taki sposób, że można mieć wątpliwości co do tego, czy jest ona psychicznie zrównoważona.
Po drugie, twórcy filmu przekazują nam uskrajnioną i nieroztropną wizję stosunków rasowych, jakie miały panować w USA w latach 70-tych XX wieku. Wszak wszystkie z czarnych postaci tego obrazu, które trafiły do amerykańskich więzień, są w nim pokazane, jako ofiary niesprawiedliwych i fałszywych oskarżeń. Nie kwestionując jednak tego, iż czarni obywatele Stanów Zjednoczonych mogli, a prawdopodobnie ciągle są, częściej skazywani za niepopełnione przez siebie przestępstwa, to zupełnie nierealistyczna jest wizja, w której 100 procent albo choćby zdecydowana większość z nich jest właśnie w ten sposób traktowana. Po prostu trzeba przyjąć do wiadomości fakt, iż Afroamerykanie w USA popełniają różne czyny kryminalne częściej niż osoby rasy białej i taka konstatacja nie jest sama w sobie rasistowska.
Oczywiście film ten ma też swe dobre strony takie jak pokazanie walki o sprawiedliwość czy też niektóre pozytywne odniesienia do Boga i modlitwy. To jednak zdecydowanie – w kontekście wielości pokazanych wyżej problemów z nim związanych – za mało, by chwalić czy doradzać ten obraz.
Mirosław Salwowski
/.../
KulturaDobra.pl
